In deze tekst wil ik een beetje filosoferen over revolutie. De laatste tijd spoken er een aantal gedachten door mijn hoofd en ik vrees dat mijn verlangen naar revolutie, dat wil zeggen een fundamentele verandering van het systeem en zijn functies, voortkomt uit een romantische gedachte. Maar misschien ben ik gewoon te pessimistisch. Verder wil ik nog een paar gedachten kwijt over het begrip activisme. Stiekem hoop ik dat mijn gedachten, hier of elders, een levendige discussie op gang brengen.
REVOLUTIE! Hoe vaak heb ik deze term niet uit volle overtuiging en uit volle borst geroepen. Ik ben geboren in 1977 en heb mijn jeugd mogen beleven in de fantastische jaren 80 en 90. Over het algemeen ben ik goed beschermd opgegroeid in Hannover, om vervolgens begin twintig naar Hamburg te verhuizen. De grote, wijde wereld riep. Je kunt dus met recht zeggen dat ik een kind ben van een periode van grote welvaart in het rijke Europa. Door mijn levensloop heb ik echter al vroeg gemerkt dat deze wereld absoluut niet rechtvaardig is en heb ik mijn afkeer van de staat, oorlog en milieuvervuiling duidelijk getoond en verwoord. Punk was voor mij een reddingsboei en een toevluchtsoord in een wereld die werd gedomineerd door grootkapitaal. Ik had de absolute wens om deze toestand van onevenredig onrechtvaardig verdeelde welvaart te veranderen. Dus begon ik om revolutie te roepen zonder veel na te denken over de ware betekenis van revolutie.
Naarmate ik ouder word, is er weinig veranderd aan de omstandigheden op deze planeet, aangezien deze onrechtvaardige verdeling eerder is toegenomen dan afgenomen. Mijn verlangen naar revolutie is onverminderd groot, maar ik begin te twijfelen. Ik vraag me steeds vaker af wat de alternatieven zouden kunnen zijn en of het überhaupt mogelijk is om zo’n grote massa mensen in beweging te brengen dat zoiets als een revolutie überhaupt mogelijk is. Is een vreedzame, systeemveranderende revolutie haalbaar, of moet zoiets altijd bloedig verlopen? Natuurlijk zijn er in de geschiedenis van de mensheid al vreedzame revoluties geweest, maar zonder het te hebben gecontroleerd, zegt mijn gevoel me dat er meer strijdbare revoluties zijn geweest. Een revolutie vereist enorm veel kracht en een zeer groot ontevreden deel van de bevolking. Hebben we zo’n groot deel van onze bevolking? Zo niet, is het dan überhaupt mogelijk om zo’n groot deel te genereren? Zo niet, heeft het dan überhaupt zin om een revolutie te eisen of zelfs uit te voeren? En zoals al gezegd, wat is het doel? Wat is het alternatief? De marionetten vervangen, ze uitwisselen en daarna doorgaan? Eigenlijk eerder een rechtvaardiger systeem voor alle mensen op de wereld creëren. Maar is dat met de huidige mensheid überhaupt mogelijk? Als dat zo is, moeten we ons dan niet beter bezighouden met concrete maatregelen en tastbare, overtuigende programma’s opstellen die na een succesvolle revolutie kunnen worden uitgevoerd? Zo niet, dan is de roep om een revolutie net zo zinvol als het verkopen van terrasverwarmers in de Sahara.
Een activist is iemand die actief is.
Activisme is goed. Wie actief is, maakt duidelijk dat hij/zij geïnteresseerd is in verandering en daar zelf aan wil bijdragen. Of in ieder geval wil de activist andere mensen erop attent maken dat er iets moet veranderen. Greenpeace heeft lang geleden geprobeerd om met kleine rubberboten grote walvisvaarders te verhinderen op jacht te gaan en heeft daarmee veel aandacht getrokken. Hoe zit het eigenlijk met Greenpeace? Rubberbootvaren helpt waarschijnlijk niet om de aandacht te vestigen op een veranderend klimaat. Maar op straat gaan liggen helpt naar mijn mening evenmin. In ieder geval wekt het de gemoederen van je medemensen op. Het maakt ze boos. Maar waarover? Over incompetente politici, of over jongeren die hen belemmeren in hun werk/vrije tijd. Creëer je zo een kritische massa of juist niet? Helpt het om kleurrijke borden te tonen tijdens begeleide demonstraties om een incompetente regering af te zetten, of wil je daarmee de verantwoordelijkheid om te handelen alleen maar afschuiven op andere, moedigere, capabelere mensen? Helpt het om weekend na weekend bij rotondes aandacht te vragen voor onhoudbare situaties, of is dat een geliefde hobby waarbij je leuke, aardige gelijkgestemde mensen ontmoet?
Ik wil echt niemand ontmoedigen of provoceren! Dit zijn gewoon gedachten die me aan het begin van het jaar bezighielden en die ik even kwijt moest. Ik zou het fijn vinden als we allemaal meer verantwoordelijkheid zouden nemen. Naar mijn mening kunnen we het systeem alleen veranderen als we activistische vormgevers worden. Richt verenigingen, coöperaties en gemeenschappen op! Laten we zelf nieuwe realiteiten creëren in plaats van van anderen te eisen dat zij die voor ons creëren. Ieder in zijn eigen regio, in zijn eigen omgeving en samen over de hele wereld. Als jullie bijzonder moedig of avontuurlijk zijn, is de volgende documentaire misschien een inspiratiebron voor jullie. Maar zorg wel dat jullie een goede rechtsbijstandverzekering hebben…
De Yes Men regelen de wereld: https://www.youtube.com/watch?v=AMWv3VY-4v8
